Strona główna - Strona Polanowa

w Polanowie
Idź do spisu treści

Menu główne:

Polanowski gród powstał na przełomie XIII i XIV wieku. Pierwsza wzmianka o nim pochodzi z 13 lipca 1307 roku. Margrabiowie Ott, Herman i Waldemar z Brandenburga, potwierdzili tego dnia urzędowym dokumentem Piotrowi z Nowogródka z rodu Święców, że, jest on posiadaczem zamków w Darłowie, Sławnie, Polanowie, Tucholi i Nowogródku. W 1319 roku nastąpiła lokacja miasta na prawie niemieckim. Obok ludności wiejskiej pojawili się kupcy i rzemieślnicy. Wcześniej, około 1250 roku (według podań) - podczas chrystianizacji Pomorza - na czczonej przez pogańskie plemiona Świętej Górze, położonej na południe od miasta, zbudowano kaplicę i umieszczono w niej słynący łaskami obraz Matki Bożej (XIV-XVI wiek). Od XVI wieku ośrodek luteranizmu; od 1653 roku pod panowaniem Brandenburgii, od 1701 w Prusach. W XVIII w. ośrodek tkactwa, od XIX w. miejscowość letniskowa; 1903-1945 połączenie kolejowe z Kosza-linem; 1908 elektryfikacja Polanowa. Miasto nie zni-szczone w czasie działań wojennych zostało spalone przez Armię Czerwoną. Miasto uległo zniszczeniu w 80%. Po wielkim pożarze śródmieścia - czwartym w historii Polanowa - miasto utraciło swój wygląd. Wyposażenie miejscowych fabryk i zakładów rzemieślniczych zdemontowano i wywieziono do Związku Radzieckiego. Nawet szyny kolejowe potraktowano jako zdobycz wojenną, Polanów utracił połączenie kolejowe z Koszalinem. Splądrowane miasto zostało przekazane administracji polskiej jesienią 1945 roku. Z końca XVIII i XIX wieku z zabytków pozostał tylko kościół i niewiele domów. Z powodu braku przemysłu miasto rozwijało się wolniej od sąsiednich miast. Należało do powiatu Sławno, woj. Koszalin. Obecnie leży w woj. Zachodniopomorskim, powiecie koszalińskim. Jest siedzibą Urzędu Miasta i Gminy.


 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego